Dag 17
We zijn weer om 6:30 op gestaan. We zijn vaak vroeg opgestaan om vroeg weg te kunnen. Door de Kaukasus op weg naar Rusland! Het is niet zo spectaculair als we verwachtten maar wel mooi. Een stuk van +- 10 km was zo slecht dat we dat hebben afgelegd met 10-20 km/h. Het was geen asfalt meer, vol kuilen en gaten, kiezels en keien. De kerel van de receptie zei dat we de grens niet over konden maar het meisje van het tankstation zei ‘ow, dan kun je het beste via Kazbegi’. Dit is eigenlijk ook de enige mogelijkheid; via de Georgian militairy Highway bij Kazbegi is de enige grenspost die open is. In het dorp voor de grens hoorden we al dat dit nu ook zo was dus toen pas waren we gerust dat we er door konden. Het Georgische deel was zo gebeurd. Bij de post van Rusland waren ze zeer vriendelijk maar moesten we, net als voor de visa, formulieren invullen. Dit moest ook voor de auto. Ik heb wel 5 verschillende uniformen gezien maar al met al waren we met 1,5 uur erdoorheen dus dat viel alles mee. We waren ook wel opgelucht. Eenmaal in Rusland werd het land vlak en zelfs een beetje saai. We volgden de doorgaande M29 richting het westen maar deze ging ook door dorpjes dus ook dit schoot niet erg op. Toen we in Armavir waren hadden we 600km in 12 uur afgelegd…
Borden lezen, menukaarten lezen en communiceren is vrij lastig in Rusland. We hadden wel snel weer een eenvoudig hotel waar we nog tussen echte lakens lagen. In het ‘cafe’ ernaast kon je eten. Het schrift is in het Syrrilisch en een paar letters konden we lezen vanuit het Grieks maar ik heb voor het eerst met een taalboekje in een restaurant gezeten. Dank R&I! De man voor ons hoorden we goulash bestellen dus dat hebben we, met zijn hulp, ook gedaan. Hij vroeg of we er vodka bij wilde hebben maar na een trip van 12uur hadden we daar geen zin in. Het etenwas  erg goed dus we wilde meer en Pieter zegt ‘Atlietsjna, dva goulash’. De vrouw begreep hem niet, een andere man hielp ons en vroeg of we er vodka bij wilde hebben . Ik heb nog geprobeerd uit te vinden wat de desserts op de kaart waren, maar zelfs met het boekje is dat niet gelukt….

​

Dag 18

​We reden richting de Zwarte Zee en naarmate we verder kwamen werd het mooier, vooral toen we een berg over moesten. De weg werd slechter dus dat was weer lekker slalommen, bij de top was het kilometers onvehard en superstoffig. Hier ging het maar 20km/h. Alles was stoffig, de hele omgeving was grauw, de bomen tot meters hoog ook. We hadden besloten in Tuapse een hotel te zoeken ipv Sochi, dit is goedkoper en dan lagen we eerder op het strand. Maar zelfs met het adres en de tomtom konden we het niet vinden. We vroegen het aan een man, die stapte in om het te laten zien (we zaten Dus me 3 man voorin). Dit lukte ook niet nadat ik was gekeerd op een smal grindpad en toen we vriendelijk vroegen  om uit te stappen weigerde hij. Het werd even ongezellig maar we krgen hem eruit met een pakje sigartten als bedankje... daarna hebben we een ander hotel gevonden. Het hotel was een dieptepunt; locatie achteraf, aan grindpad, als je naar strand liep je langs Sovjet flats. We voelden ons niet op ons plaats in zwembroek met handdoek haha. We hebben wel voor het eerst in de Zwarte Zee gezwommen, lekker! En minder zout dan je gewend bent. jammer genoeg waren de bedden maar 1.90m.
Eten hebben we op de hoek gedaan, de kaart was weer niet te lezen dus we hebben de keus aan de serveerster gelaten, nadat we met de armen flapperend hadden duidelijk gemaakt dat we als kip wilden :).
De Russen zijn wel vriendelijk en behulpzaam, de receptioniste had er eerst geen zin in maar toen we de kamer namen werd Ze vrolijker en vroeg savonds hoe het zwemmen in zee was
Met gebaren komen we een heel eind.

​

Dag 19
De volgende dag zijn we naar Sochi gereden, dat viel tegen. Sochi is een beetje een saaie kutstad met een saaie kutboulevard en saaie mensen. De route was wel weer heel mooi; 100km over een goed onderhouden kustweg en deze is in het donker onverlicht extra spannend!

​